همه ساله در تاریخ 24 می (سوم خردادماه)، دولت و ملت اردن سالروز استقلال این کشور از سیطره بریتانیا را جشن می‌گیرند.  پنجمین مجلس قانونگذاری اردن در تاریخ بیست و پنجم می 1946 میلادی با صدور بیانیه ای استقلال کشور پادشاهی اردن را اعلام کرد.
این کشور سال‌های طولانی در سیطره حکم روم و سپس انگلیس‌ها قرار داشت و سرانجام در سال 1920 عبدالله بن الحسین (که یک سعودی بود) پا به اردن گذاشت و اعلام کرد که قصد دارد اردن را از زیر سلطه انگلیسی‌ها برهاند.وی بلافاصله پس از ورود به اردن با صدور بیانیه‌ای از افسران عرب و شیوخ عشائر خواست تا به وی ملحق شوند و او را در این مهم یاری نمایند.هرچند این مساله نیز یکی از تدابیر استعماری انگلیس بود ولی رفته رفته بزرگان و عوام اردن به این فرد گرایش پیدا کردند و طولی نکشید که "هاربرت ساموئل " نماینده بلند پایه انگلیس از او دعوت کرد که به قدس سفر کند و با "چرچیل " و وزیر مستعمرات انگلیس دیدار نماید.
عبدالله این دعوت را پذیرفت و در سه مرحله در تاریخ‌های 28و 29 و 30 مارس 1921 با "چرچیل " دیدار کرد.نتیجه این گفت‌و‌گوها باعث شد که سازمان ملل در 23 سپتامبر 1922 شرق رود اردن را به عنوان یک منطقه جغرفیایی و سیاسی مستقل به رسمیت بشناسد و عبدالله بن الحسین پس از بازگشت به اردن، در تاریخ 11 آوریل 1921 اقدام به تشکیل اولین حکومت اردنی کرد.
با وجود اینکه منطقه در این دوره شاهد کشمکش های زیادی بود اما عبدالله به طور جدی بر استقلال اردن پافشاری می کرد و در سوم نوامبر 1922 به لندن سفر کرد و توانست مقامات انگلیسی را متقاعد نماید تا با اردن یک پیمان همکاری امضا کنند.اردن در این مرحله یعنی در سال 1923 استقلال خود را اعلام کرد و هرچند که بر اساس تصمیم سازمان ملل، انگلیس این استقلال را به رسمیت شناخت اما تا سال ها بعد نیروهای این کشور همچنان در اردن باقی ماندند و این کشور فقط اسم یک حکومت مستقل را یدک می کشید و تمام تصمیم گیری ها بر عهده انگلیس بود.عبدالله پس از اعلام استقلال اردن (البته فقط به صورت ظاهری) تصمیم گرفت نیروهای مسلح این کشور را تقویت کند و در سال 1928 با سفر به قدس با پادشاه انگلیس دیدار کرد و یک توافقنامه همکاری با وی امضا نمود.
در این توافقنامه که متشکل از بیست و یک بند بود، حکومت انگلیس متعهد شد که در صورت تدوین قانون اساسی جدید اردن، این کشور اداره قوای مجریه و مقننه را به عبدالله بدهد و فقط اختیار نیروهای نظامی را در دست داشته باشد و هرگاه که خواست بتواند این نیروها را در دست بگیرد.
در تاریخ دوم ژانویه 1929 اولین مجلس قانونگذاری اردن شکل گرفت و با سخنرانی "عبدالله بن الحسین " به طور رسمی کار خود را آغاز کرد.در سال‌های 1923 تا 1946 یعنی از امضای توافقنامه اردن با انگلیس تا استقلال این کشور حوادث زیادی در این منطقه رخ داد.از جمله این حوادث می‌توان به انقلاب فلسطین در سال 1936 اشاره کرد که اردنی ها نیز در کنار مردم فلسطین در این انقلاب شرکت کردند و پرچم "انقلاب بزرگ عربی " را به اهتزاز در آوردند.
در سال 1939 جنگ جهانی دوم آغاز شد و در جریان جنگ، مقامات اردنی از انگلیس خواستند تا استقلال کامل اردن را اعلام نماید ولی انگلیس اعلام کرد که به دلیل اشتغال به جنگ قادر به چنین کاری نیست.
در تاریخ 25 آوریل 1945، حکومت نوپای اردن با ارسال نامه ای به سازمان ملل خواستار استقلال کامل خود از بریتانیا شد.در هفدهم ژانویه 1946 سازمان ملل با تشکیل جلسه ای اعلام کرد که طرف های اردنی و انگلیسی باید با یکدیگر تشکیل جلسه دهند و پس از مذاکرات فیما بین، نتیجه نهایی را اعلام خواهد کرد.بیستم می 1946 عبدالله در رأس هیئتی عازم لندن شد تا با مقامات انگلیسی دیدار و گفت‌وگو کند و سرانجام توانست توافقنامه استقلال کامل اردن را با مقامات انگلیسی به امضا رساند.در تاریخ بیست و پنجم می 1946 پنجمین مجلس قانونگذاری اردن با صدور بیانیه‌ای به طور رسمی استقلال کشور پادشاهی اردن (المملکة الاردنیة الهاشمیة) را به پادشاهی عبدالله بن الحسین اعلام کرد.
از زمان استقلال اردن تاکنون پنج پادشاه از نسل عبدالله بر این کشور حکومت کرده اند و در طی این سال ها ملت اردن چه در جریان اشغال فلسطین در سال های 1948 و 1967 و نیز در جریان جنگ 22 روزه غزه در کنار ملت مظلوم فلسطین ایستاده اند.هرچند حکومت اردن ادعا دارد که این کشور در سال 1946 به طور کامل استقلال یافته ولی شاهد هستیم که هیچ تصمیمی بدون هماهنگی با غرب بویژه آمریکا و انگلیس در این کشور اتخاذ نمی شود و وجود قانون مصونیت اتباع انگلیسی و آمریکایی در این کشور و نیز امضای پیمان سازش با رژیم صهیونیستی در سال 1994 (موسوم به وادی عربه) و همچنین تامین بخش زیادی از منابع مالی و درآمد اردن از محل کمک های غربی و اسرائیلی بیانگر شکاف عمیق میان دولت و ملت این کشور ونیز عدم دستیابی به استقلال کامل است.