«بارها گفته‌اند احمدی‌نژاد این را گفته. من این را نگفته‌ام، نقل از جای دیگری بود. اما این که بودجة نفت باید بیاید در زندگی مردم خودش را نشان بدهد، حرف درستی است. خب ما داریم همین کار را می‌کنیم. الان ما اولویت را به مناطق محروم، مناطق اطراف و جاهایی داده‌ایم که استعداد هست، اما امکان حرکت و لوازمش نیست، وقتی آن‌جا رشد بکند، کشور رشد خواهد کرد.
به خاطر اشکالاتی که در برنامه‌ریزی و اقتصاد ما هست، سیل حرکت جمعیت به سمت مراکز شهری است و استعدادها معطل می‌ماند. در بخش اشتغال که ما داریم سرمایه‌گذاری می‌کنیم، در واقع پول نفت است. این پروژه‌های عمرانی همان پول نفت است. در بخش اشتغال یک کار بسیار بزرگی شروع شده. همین امسال تا الان بیش از 6 هزار میلیارد تومان، البته با برنامه، در پروژه‌های کوچک و زودبازده با نظارت بانک و نیز نظارت شورای اشتغال هر استان دارد انجام می‌شود و در مناطق اطراف کشور ایجاد اشتغال می‌کند.
یا وقتی ما سهام عدالت را که می‌خواهیم توزیع کنیم، از پایین‌ترین اقشار شروع کردیم. این همان توزیع پول نفت است. این سرمایه‌گذاری‌ها با پول نفت بوده و مردم دستشان از این سرمایه‌گذاری‌ها دور بوده است. الان تصمیم گرفته شده که واگذار بشود و به‌سرعت هم داریم این کار را انجام می‌دهیم.»

 نقش درآمدهای نفتی در اقتصاد کشور و سهم دولت از این درآمد
«من می‌خواهم چند عدد و رقم بگویم و این را تحلیل کنیم که این نفت چیست و ما با نفت چه می‌کنیم و چه باید بکنیم. چون بالاخره یکی از سرمایه‌های مادی ملی ما نفت و محصولات نفتی است. این را باید خوب بشناسیم و از آن در اقتصاد درست استفاده کنیم.
سال 1384 کل درآمد نفتی 40 میلیارد دلار بود که حدود 2 تا 5/2 میلیاردش هزینة استخراج است که می‌شود 5/37 میلیارد. یعنی هر ایرانی ماهی 40 هزار تومان. جمعیت بعضی از کشورهای اطراف ما به‌مراتب کمتر از جمعیت ماست و تولید و فروش نفتشان هم چند برابر ماست. یعنی درآمد سرانه‌شان از نفت بیش از 50 برابر ماست. پس علت فاصله این است.
ما 70 میلیون جمعیت داریم، الان 4/2 میلیون بشکه روزانه صادر می‌کنیم، کشورهایی هستند که جمعیتشان به مراتب کمتر از ماست، بعضی یک‌پنجاهم یا یک‌هشتادم ما جمعیت دارند، اما درآمد نفتیشان معادل ماست؛ بعضی جمعیتشان یک چهلم یا یک‌چهارم یا یک‌پنجم ماست، اما صادرات نفتشان سه تا چهار برابر ماست؛ یعنی درآمد سرانه‌ سرانه‌شان از نفت 20 برابر ماست.
این حداقل است که تا 50 برابر هم می‌رود. این علت تفاوت است. در کشوری بزرگ هستیم و ملتی بزرگ داریم، اما در مقایسه با آن‌ها تولید نفتمان پایین است.
در سال 1385 این درآمد چیزی حدود 50 میلیارد دلار شد که به ازای هر نفر ایرانی، اگر هزینه‌های تولید را کم کنیم، ماهانه 50 هزار تومان می‌شود؛ البته اگر همة درآمد نفت در اختیار دولت باشد.
در این‌جا لازم است این را بگوییم، چون در بعضی رسانه‌ها تکرار می‌شود که همة درآمد نفت مستقیماً در اختیار دولت نیست. دولت آن مقداری از درآمد نفت را برداشت می‌کند که در قانون بودجه مصوب شود یا مجلس از طریق دیگری تصویب کند و در اختیار دولت بگذارد. بنابراین کاملاً در اختیار دولت نیست، بخشی از آن در اختیار دولت است و مابقی ذخیره می‌شود برای پس‌انداز.»

 لزوم صرفه‌جویی در مصرف انرژی
«من ملت را به دو چیز دعوت می‌کنم. نمی‌خواهم سخت بگیرم. یکی این‌که کشور را بسازیم که همیشه می‌گویم. دوم [صرفه‌جویی در] مصرف انرژی است. بالاخره این انرژی که مصرف می‌شود، دیگر جایش نمی‌‌آید. چه گاز باشد و چه گازوئیل، دیگر می‌رود. نمی‌گویم همیشه؛ ما می‌خواهیم همراهی کنیم. ما در خدمت مردم هستیم. خواهش من از ملت عزیز ایران این است.
بالاخره ما 54 هزار مگاوات [برق تولید می‌کنیم]، البته دوستان در بخش خصوصی و دولتی تلاش کردند و امسال 60 هزار مگاوات می‌شود، اما باز هم در تابستان در ساعاتی مجبور می‌شوند که خاموشی بدهند یا شبکه دیگر کشش ندارد.
هر یک کیلومتر از این خطوط فشار قوی و انتقال برق میلیاردها تومان هزینه دارد، نمی‌توانیم یک دفعه همة آن‌ها را نوسازی کنیم و هر سال ظرفیت آن را 15 درصد، 20 درصد بالا ببریم. اصلاً امکانش نیست. منابع نداریم و اگر هم داشته باشیم، همة این منابع را نباید این‌جا خرج بکنیم. در ساعاتی که به من گفتند ساعات مصرف پیک الان 7 تا 11 شب است. در این ساعات کمتر مصرف کنید و بقیة روز هم آزاد هستید.»